ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ;; ΕΝΑ ΒΑΡΥΣΗΜΑΝΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΒΑΣΙΛΗ ΜΑΡΚΕΖΙΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ. Αρχειακές Αναδημοσιεύσεις Ενημερώνουμε όλους τους Έλληνες, Κυπρίους και τους Απόδημους αδελφούς μας ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να γίνετε έρμαιο των δανειστών της διότι ο Οικονομικός Πόλεμος που κηρύχθηκε εναντίον της θα την οδηγήσει σε πτώχευση και καταστροφή ενώ εκείνοι που κινούν τα νήματα αυτού του πολέμου, θα την εκβιάσουν για την περίπτωση του σοβαρού θέματος της FYROM , του Αιγαίου και Κύπρου επιζητώντας τα κατάλληλα οφέλη ακόμα εκμεταλλευόμενοι τα τον Ορυκτό Πλούτο μας . Η διαφορά των επιτοκίων έχει αυξηθεί ενώ η κυβέρνηση αναγνωρίζει ότι αντιμετωπίζει πρόβλημα αξιοπιστίας, αφού παρέλαβε την διαφορά στις 130 μονάδες και την τριπλασίασε σε πέντε μήνες·. Ήδη η οικοδομή έχει σχεδόν σταματήσει πλήρως, όταν μόλις και μετά βίας γίνονται δύο δεκάδες περίπου προσημειώσεις την ημέρα στο Πρωτοδικείο Αθηνών, όταν υπερέβαιναν τις χίλιες παλαιότερα, ενώ η ρευστότης των τραπεζών έχει εξαντληθεί και η προσφορά κεφαλαίων προς τις επιχειρήσεις έχει παγώσει. Ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος δίνει τον αγώνα των καλό, τρέχοντας στα διάφορα διεθνή ΜΜΕ με σκοπό να παρουσιάζει την Αξιοπιστία της Εφαρμογής των σκληρών μέτρων που έλαβε για τους Έλληνες πολίτες. Όμως τα όρια της διεθνούς διαπλοκής αποκαλύπτονται απ΄τα δημοσιεύματα των φερομένων ως εγκύρων ευρωπαϊκών, με προοδευτική γενικά χροιά, εφημερίδων στην εκστρατεία καταστροφολογίας κατά της Ελλάδος. Σ’ αυτόν τον Οικονομικό Πόλεμο που κηρύχθηκε εναντίον της Ελλάδος έχουμε και παράπλευρες απώλειες και είναι η πάσης μορφή Ανεργία και ειδικότερα την ανεργία των Νέων. Όσον αφορά την άποψη που επικρατεί «οι αυτοί οι νέοι δεν έχουν κανένα μέλλον διότι, η ανεργία τους μαστίζει» θα καταθέσουμε μια άποψη από την νέα δημοσιογράφος Αλεξάνδρα Ηλιοπούλου του Ομογενειακού Πρακτορείου Ειδήσεων Ελλάδος η οποία μέσα από το κάτω άρθρο της «Οι Νέοι Έχουμε Συναίσθηση » γράφει: ΟΙ ΝΕΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ Της Αλεξάνδρας Ηλιοπούλου Ο παγερός αέρας που σφυρίζει στην Πατρίδα μας, η οποία τρέμει σύγκορμη, λόγω της ιδιαίτερης οικονομικής κρίσης, διαπερνάει περισσότερο το κορμί και τη ζωή ορισμένων κατηγοριών ανθρώπων. Τον νοιώθουνε βαθιά, ντυμένοι και γυμνοί. Αλλά πιο πολύ παγώνουν και τρέμουν οι ολόγυμνοι. Κι αυτοί είμαστε εμείς οι νέοι. Που παρά την έμφυτη και ενστικτώδη αισιοδοξία μας και τη θαλπωρή που μας παρέχεται από το οικογενειακό μας περιβάλλον, έχουμε τη Συναίσθηση ότι ταχύτατα πολλά αλλάζουν γύρω μας. Παρότι νοιώθουμε ότι βρισκόμαστε στη ζεστή προστατευτική μάρσιπο της γιαγιάς, της μαμάς και των μεγαλύτερων αδελφών και δεν κινδυνεύουμε να αρρωστήσουμε άμεσα, έχουμε τη Συναίσθηση ότι έφτασε παγετός. Κι αυτός μας εμποδίζει, τη θερμότητα του ενδιαφέροντος να δραστηριοποιηθούμε όπως θα θέλαμε. Τα νέα σκληρά οικονομικά μέτρα της κυβερνήσεως, που καθιερώνονται πλέον, με μειώσεις μισθών και αυξήσεις τιμών στα αγαθά, ο καθημερινός βομβαρδισμός των ΜΜΕ περί του τι ακολουθεί και τί μας περιμένει, οι δηλώσεις πολιτικών και άλλων εμπειρογνωμόνων, οι μαζικές διαμαρτυρίες και η απεγνωσμένη αγανάκτηση, οι ταξικές και κλαδικές διαδηλώσεις, οι ογκώδεις συγκεντρώσεις, τα συλλαλητήρια και οι βανδαλισμοί, η ενδεχομένως βάσιμη υποψία της μεγίστης σημασίας που έχουν όλα αυτά για την ασφαλή συνέχιση της εθνικής μας ακεραιότητας, οι φωνές ότι «υπάρχουν δημόσιοι διεφθαρμένοι παράγοντες που ανενόχλητοι και αλληλοπροστατευόμενοι, λυμαίνονται τον κόπο και τον μόχθο του λαού μας», δεν είναι η καλύτερη κινητήρια δύναμη που θα ωθήσει ένα νέο σε μια αισιόδοξη υπέρβαση σκέψης, ενέργειας και δράσης με τόλμη σε βήμα ταχύ και άλμα στην ανάπτυξη. Έτσι διεισδύει βαθύτερα ως αγιάτρευτος πυρετός ο παγετός, πλησιάζοντας να συντρίψει τα κόκαλα της πατρίδας μας. Και πλήττεται βαθύτερα σε χρόνο η οικονομική μας υγεία. Σε αυτό το κλίμα που διαμορφώθηκε, η Νεολαία, ως πρώτο βήμα….προόδου που κάνει, είναι η Συναίσθηση της υποχώρησης. Ότι πρέπει να περιορίσει στο ελάχιστο ο καθένας μας τις προσωπικές του απαιτήσεις, κινήσεις και δαπάνες. Να αυξήσει όμως στο κατακόρυφο τις προσπάθειες, πρώτα για την δ η μ ι ο υ ρ γ ί α και όχι εξασφάλιση μιας προσωπικής θέσης εργασίας. Ώστε ο νέος να εφεύρει τρόπους, ακόμη και σε παράτολμους ατραπούς, για να αποτελέσει παράγοντα που θα συμβάλλει, (τα δυο-τρία χρόνια, που μας λένε πως θα κρατήσει αυτό το πολικό τοπίο στον τόπο μας), στην αλλαγή των συνθηκών. Και να ξαναφέρει το σύνηθες οικονομικό εύκρατο κλίμα. Βεβαίως με τις κατά καιρούς γνωστές εποχιακές οικονομικές θύελλες και χιονοπτώσεις, καύσωνες και λίβες, πλημμύρες και καταιγίδες, αλλά και ολάνθιστες και ευωδιαστές ημέρες και νύχτες. Προς το παρόν λοιπόν οι νέοι έχουμε Συναίσθηση στο πού βρισκόμαστε. Και ανακινούμε τις νεανικές μας ιδέες, για να ξεπεταχτεί στον αφρό, εκείνη που θα μπορέσει να βοηθήσει εαυτούς και αλλήλους. Μα κυρίως την Πατρίδα. Την οποία, με τα βοήθεια των γονέων μας, δεν πρόκειται να αφήσουμε ούτε καν να κινδυνεύσει από οικονομική κατάρρευση. Η λέξη της Αλεξάνδρας Ηλιοπούλου στο πιο πάνω κείμενο «Μα κυρίως την Πατρίδα. Την οποία, με τα βοήθεια των γονέων μας, δεν πρόκειται να αφήσουμε ούτε καν να κινδυνεύσει από οικονομική κατάρρευση». Μας έβαλε σε πειρασμό να βρούμε από το αρχείο μας ένα άρθρο του καθηγητή κ. Μαρκεζίνη Βασίλειου με τίτλο «Η Ελλάδα χρειάζεται νέο όνειρο, συγκεκριμένο σχέδιο και νεύρα από σίδηρο» που είχε δημοσίευση έγκυρη εβδομαδιαία «ΤΟ ΠΑΡΟΝ της Κυριακής». Ο καθηγητής κ. Μαρκεζίνης Βασίλειος έχει λάβει τον τίτλο του Ιππότη από τη Βασίλισσα Ελισάβετ ΙΙ για τις εξαίρετες υπηρεσίες που έχει προσφέρει στις διεθνείς νομικές σχέσεις, ενώ έχει συγγράψει τριάντα τρία βιβλία και πάνω από εκατόν τριάντα νομικά άρθρα κλπ . Ας παρουσιάσουμε σε όλους τους Έλληνες , Κυπρίους, Απόδημους αδελφούς μας, το πιο πάνω βαρυσήμαντο άρθρο του Σερ Καθηγητή Βασίλη Μαρκεζίνη στον «ΠΑΡΟΝ» για την Οικονομική Κρίση και πρώτα να ευχαριστήσουμε το paron.gr για την ενημερωτική παρουσίαση σε όλους τους επισκέπτες – αναγνώστες του Apodimos.com και μετά ας παρουσιάσουμε το ένα σύντομο Βιογραφικό του Καθηγητή Βασίλη Μαρκεζίνη. Σύντομο Βιογραφικό του Σερ Καθηγητη Βασίλη Μαρκεζίνη
Μαρκεζίνης Βασίλειος Ο Σερ Βασίλειος Μαρκεζίνης διετέλεσε Καθηγητής στο Κέημπριτζ, την Οξφόρδη και το Λονδίνο, κατείχε δε, επίσης έδρα στο Λάηντεν (Ολλανδία) και στο Ώστιν του Τέξας (ΗΠΑ). Επιπλέον, έχει διδάξει σε είκοσι πέντε Πανεπιστήμια ανά τον κόσμο, έχει συγγράψει τριάντα τρία βιβλία και πάνω από εκατόν τριάντα νομικά άρθρα, τα οποία έχουν δημοσιευθεί σε νομικά περιοδικά σε ολόκληρο τον κόσμο. Τα έργα του έχουν μεταφρασθεί στα γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά, πορτογαλικά και κινεζικά. Είναι Μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας, Αντεπιστέλλον Μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας και της Ακαδημίας Αθηνών, Ξένος Εταίρος της Βελγικής, της Ολλανδικής και της Ιταλικής (Academia dei Lincei) Ακαδημίας, όπως επίσης και του Αμερικανικού Ινστιτούτου Δικαίου. Από το 1997 φέρει τον τίτλο του Επίτιμου Συμβούλου της Βασίλισσας της Αγγλίας (Queen's Counsel), ενώ από το 2000 είναι Ειδικός Επιστημονικός Σύμβουλος του Πρώτου Προέδρου του Γαλλικού Ακυρωτικού (Cour de Cassation). Το 2005 έλαβε τον τίτλο του Ιππότη από τη Βασίλισσα Ελισάβετ ΙΙ για τις εξαίρετες υπηρεσίες που έχει προσφέρει στις διεθνείς νομικές σχέσεις. Επιπλέον, έχει λάβει εξαιρετικά υψηλές τιμές από τους Προέδρους Μιτεράν και Σιράκ (της Γαλλίας), Σκάλφαρο και Τσιάμπι (της Ιταλίας) και φον Βάιτσκερ και Χέρτσοκ (της Γερμανίας). Τέλος, από το 2007 είναι Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Κοινωφελούς Ιδρύματος «Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης». Ας σας παρουσιάσουμε εν θέματι άρθρο
Φύλλου: 28/02/2010 ΒΑΡΥΣΗΜΑΝΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΒΑΣΙΛΗ ΜΑΡΚΕΖΙΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ Η Ελλάδα χρειάζεται νέο όνειρο, συγκεκριμένο σχέδιο και νεύρα από σίδηρο Στο βαρυσήμαντο άρθρο, που σήμερα δημοσιεύει το «ΠΑΡΟΝ», ο καθηγητής κ. Βασίλης Μαρκεζίνης αντιμετωπίζει όχι μόνο τις αμαρτίες πολλών, αλλά και τα προβλήματα που έρχονται από το εξωτερικό και τελειώνει με μια σειρά προτάσεων που έχουν ένα κεντρικό θέμα: Προς Θεού, μακριά από κομματικά κίνητρα και συμφέροντα, συντονισμένες αντιδράσεις όλων των Ελλήνων για το καλό της πατρίδας. Αν γίνουν αυτά, υπάρχει ελπίδα σωτηρίας, διότι, όπως λέει, η Ελλάδα μεγαλουργεί τις στιγμές μεγάλων κρίσεων. Μάκης Κουρής *** Α. Εισαγωγικά σχόλια Εδώ και επτά εβδομάδες, εργάζομαι και ταξιδεύω στις ΗΠΑ. Διαβάζω αναλύσεις και άρθρα, παρακολουθώ τηλεοπτικά προγράμματα και μιλώ με ειδικούς και εμπειρογνώμονες για τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι ΗΠΑ, λαμβάνοντας υπόψη ότι το 80% του πληθυσμού αυτής της χώρας πιστεύει ότι «η κυβέρνησή (της) έχει αποτύχει». Μέσα σε αυτό το κλίμα πρωτοφανών εσωτερικών διχασμών, υποβόσκοντος ρατσισμού, άκρατης απληστίας της Γουόλ Στριτ και αμερικανικού στρατιωτικού επεκτατισμού, στους τίτλους των ειδήσεων έχει πλέον αρχίσει να εμφανίζεται και η Ελλάδα. Θα ήταν πλάνη να πιστέψουμε ότι τα δημοσιεύματα αυτά είναι καλοπροαίρετα ή δείχνουν κατανόηση προς τη χώρα μας. Αντιθέτως, παρουσιάζουν τους Έλληνες ως σπάταλους, απατεώνες και ανίκανους. Στις περιπτώσεις μάλιστα όπου αναφέρεται και η Ευρώπη, τα σχόλια είναι εξίσου δηκτικά όταν απευθύνονται στη Γερμανία, η οποία, ειδικά σε κάποια έντυπα «στρατηγικής» (στην ουσία, κεκαλυμμένης κατασκοπίας), παροτρύνθηκε, για το δικό της καλό, να ΜΗ βοηθήσει την Ελλάδα. Είναι μεγάλη ειρωνεία να επιδεικνύεται τόσο ενδιαφέρον για το καλό και την εικόνα της Γερμανίας, όταν οι περισσότεροι από τους εν λόγω αρθρογράφους μετά βίας συγκαλύπτουν την καχυποψία τους για αυτήν τη χώρα και, επιπλέον, παρερμηνεύουν τις επιπτώσεις που θα είχε μια ελληνική κατάρρευση σε ορισμένες γερμανικές τράπεζες. Δεδομένου ότι η κρίση είναι υπαρκτή και πλήττει ολόκληρη την Ευρώπη και τις ΗΠΑ –οι οποίες, σημειωτέον, για το πρώτο τρίμηνο αυτής της χρονιάς πρέπει να δανειστούν γύρω στα 400 δισ. δολάρια από την Κίνα– τι θα έπρεπε να συνειδητοποιήσουν οι Έλληνες και πώς θα έπρεπε να αντιδράσουν; Β. Ποιος φταίει;
Υπάρχουν πολλοί λόγοι γι’ αυτό. Μεταξύ άλλων, αναφέρω τους εξής:
Βεβαίως, μερικοί, παρακινούμενοι αρχικά από κομματικές σκοπιμότητες, θέλησαν, το 2004, να επισημάνουν στην Ευρώπη ότι οι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις είχαν επιδοθεί σε λογιστικές παραποιήσεις. Γεγονός όμως παραμένει ότι η συγκεκριμένη πρακτική ουδέποτε σταμάτησε. Το λέω δε αυτό διότι δεν μπορώ να πιστέψω ότι τα πρόσφατα ψευδή στατιστικά στοιχεία προέρχονται από δημόσιους υπαλλήλους που ενεργούν αυθαίρετα, χωρίς υπουργική εξουσιοδότηση.
Ας περάσουμε τώρα στον εξωτερικό παράγοντα που κάνει τη σημερινή κρίση ανεπίδεκτη διαχείρισης και τα αναγκαία μέτρα επώδυνα. Ο παράγοντας αυτός σχετίζεται με τις άπληστες τράπεζες της Γουόλ Στριτ και του Σίτι του Λονδίνου, καθώς και με ορισμένα βρετανικά οικονομικά έντυπα. Οι περισσότερες από αυτές τις τράπεζες, αν και διασώθηκαν με χρήματα φορολογουμένων και, τα τελευταία χρόνια, πλούτισαν αφάνταστα, επιμένουν να μη χρησιμοποιούν τα νέα κεφάλαια για να βοηθήσουν τις δυσπραγούσες μικρομεσαίες εμπορικές επιχειρήσεις ή και το ίδιο το κράτος. Αυτή η απληστία, το μέγεθος της οποίας ξεπερνά οτιδήποτε έχει προκαλέσει μέχρι σήμερα ο «άκρατος καπιταλισμός αμερικανικού τύπου», έχει ενισχυθεί από την παραπληροφόρηση. Έτσι, τα δεινά της ελληνικής οικονομίας προσέφεραν μια ιδανική ευκαιρία για να εξαπολυθεί, ουσιαστικά, μια επίθεση κατά του ευρώ – ευκαιρία την οποία χρειαζόταν ο αγγλοσαξονικός κόσμος για να πλήξει θανάσιμα την ΕΕ, από την οποία, όπως έχω ξαναπεί, αποστασιοποιείται κάθε μέρα και περισσότερο. Η τακτική αυτή, κατά τη γνώμη μου, είναι τόσο καταδικαστέα όσο και η προαναφερθείσα απληστία, καθότι, εν προκειμένω, η αλήθεια διαστρεβλώθηκε σκοπίμως ώστε οι «λίγοι» να γίνουν ακόμη πλουσιότεροι – αυτοί οι ίδιοι «λίγοι» που προσφέρονται να μας βοηθήσουν να βρούμε χρήματα στο εξωτερικό, αποκομίζοντας όμως το μέγιστο δυνατό όφελος για τον εαυτό τους. Οι «μισές αλήθειες» και οι σκόπιμες παραλείψεις συνέβαλαν στην επέκταση της παραπληροφόρησης με διάφορους τρόπους. Και εξηγούμαι:
Γ. Και τώρα τι κάνουμε; Η Ελλάδα χρειάζεται ενότητα στόχου και πνεύματος, ένα νέο όνειρο, ένα συγκεκριμένο σχέδιο. Κυρίως, όμως, οφείλουμε να παραμερίσουμε, εάν όχι και να εξαλείψουμε πλήρως, τις πολιτικές διενέξεις ανάμεσα και μέσα στις πολιτικές παρατάξεις μέχρις ότου τερματιστεί η κρίση. Χρειαζόμαστε επίσης ταχύτατες και ξεκάθαρες ενέργειες στον οικονομικό τομέα. Πιο συγκεκριμένα:
Το λέω αυτό μια και, όπως είπα στην αρχή του παρόντος άρθρου, βρίσκομαι στις ΗΠΑ εδώ και επτά εβδομάδες και έχω δει από πρώτο χέρι την ατμόσφαιρα που επικρατεί σʼ αυτήν τη χώρα και το πώς την αντιμετωπίζουμε (ή όχι) στις διάφορες χώρες. Με λίγα λόγια, παροτρύνω τους συμπατριώτες μου να κάνουν φιλόδοξα όνειρα, να σκεφτούν ανεξάρτητα και πρωτότυπα, και να δράσουν όσο ακόμη υπάρχει καιρός. Διότι ο δρόμος μπροστά μας είναι δύσκολος και αναμένεται να χειροτερέψει στις αρχές του καλοκαιριού. Πολλοί παράγοντες συντείνουν στην πειστικότητα αυτής της απαισιόδοξης πρόβλεψης. Και ο χειρότερος είναι το πολιτικό παιχνίδι: η κομματική πολιτική που αποσκοπεί στο κομματικό ή στο προσωπικό όφελος. Αυτό όμως είναι το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται η χώρα μας σήμερα. Ασχέτως εάν προέρχεται από την ένοχη και απογοητευμένη Δεξιά, από το διαπληκτιζόμενο και αμφιταλαντευόμενο Κέντρο ή από τη δογματική και παρωχημένη Αριστερά, η κακόβουλη αυτή ενθάρρυνση των συγκρούσεων πρέπει να σταματήσει. Επί ένα μικρό διάστημα, τουλάχιστον, η διοίκηση της χώρας μας πρέπει να ξεφύγει από την κηδεμονία των κομματικών κριτηρίων και να ακολουθήσει μόνο τις υπαγορεύσεις της λογικής και του κοινού νου. Εάν το κάνει, θα μπορέσουμε, ίσως, να σωθούμε. Γιατί οι Έλληνες, όσο απερίσκεπτα και αν έχουν φερθεί κατά το μέγιστο μέρος της ιστορίας τους, πάντοτε στάθηκαν στο ύψος των μεγάλων ιστορικών προκλήσεων όταν είχαν την καθοδήγηση μιας τίμιας, ενωμένης και ανιδιοτελούς ηγεσίας. http://www.paron.gr/v3/article_print.php?id=51109&colid=37&catid=34&dt=2010-02-28%200:0:0 Τώρα που όλοι Έλληνες , Κύπριοι και οι Απόδημοι αδελφοί μας μελετώντας το αξιοπρόσεκτο και αρχειακό άρθρο του καθηγητή κ. Βασίλη Μαρκεζίνη σας παρουσιάζουμε και με ένα άλλο αξιοπρόσεκτο άρθρο του και αφού πρώτα να ευχαριστήσουμε το banksnews.gr για την ενημερωτική παρουσίαση του άρθρου του με τίτλο «ΣΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ» σε όλους τους επισκέπτες – αναγνώστες του Apodimos.com.
«ΣΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ» Wednesday, 03 March 2010
Όσο περισσότερο αργούν να αποσύρουν την υπερβάλλουσα ρευστότητα οι κεντρικές τράπεζες και με όσο πιο πολλά χρήματα πλημμυρίζουν τις αγορές, τόσο πιο καταστροφική θα είναι η «απάντηση του «συστήματος», διά μέσου της «κυοφορίας» νέων υπερβολών («φούσκες») Περισσότερο από ένα τρις $ έχει μέχρι στιγμής «διοχετεύσει» η αμερικανική κεντρική τράπεζα (Fed) στην βαριά ασθενή οικονομία της υπερδύναμης (η «εξάρτηση» των Η.Π.Α. από την Κίνα είναι πλέον τρομακτική), μέσω της αγοράς μεγάλων ποσοτήτων αξιόγραφων - μεταξύ των οποίων ομολόγων του δημοσίου. Δηλαδή, το αμερικανικό κράτος αγόρασε μόνο του τα δικά του ομόλογα (χρεώστης και πιστωτής ταυτόχρονα), διατηρώντας «τεχνητά» χαμηλό το μακροπρόθεσμο επιτόκιο τους και έχοντας την αλαζονεία να πιστεύει ότι, με αυτόν τον τρόπο θα «παραπλανήσει» τις χρηματαγορές. Από την άλλη πλευρά, σαν να μην έφτανε μόνο αυτό, η Fed «μηδένισε» το βασικό επιτόκιο δανεισμού - με αποτέλεσμα να δανείζονται όχι μόνο «αφειδώς», αλλά χωρίς κανένα κόστος, αμείβοντας πλουσιοπάροχα τα στελέχη τους, ακόμη και οι μέχρι πρότινος χρεοκοπημένες εμπορικές και λοιπές τράπεζες. Η κεντρική τράπεζα της Μ. Βρετανίας (BoE) ακολούθησε πιστά το «παράδειγμα» της Fed, μειώνοντας το βασικό επιτόκιο στο 0,5% και αγοράζοντας ομόλογα του βρετανικού δημοσίου, ύψους 175 δις £ - στη συνέχεια 25 δις £ επί πλέον. Ουσιαστικά δηλαδή, πήρε και αυτή τα χρήματα από τη μία τσέπη, βάζοντας τα στην άλλη – ως δια μαγείας λοιπόν τα διπλασίασε. Προφανώς πρόκειται για ένα εξαιρετικά επικίνδυνο «παιχνίδι», για μία «βραδυφλεγή» βόμβα καλύτερα στα θεμέλια της οικονομίας της, αφού σήμερα η BoE διατηρεί στην ιδιοκτησία της πάνω από το 30% των βρετανικών ομολόγων δημοσίου! Εάν λοιπόν η BoE αποφάσιζε κάποια στιγμή να αποσυρθεί (το ίδιο ισχύει και για τη Fed, την πιο επικίνδυνη ίσως τράπεζα του πλανήτη), η έξοδος της από την αγορά ομολόγων δεν θα ήταν μόνο υπερβολικά πολύπλοκη, αλλά ταυτόχρονα καταστροφική, αφού θα προκαλούσε έναν τεράστιο «σεισμό» όχι μόνο στο χρηματοπιστωτικό της σύστημα, αλλά σε ολόκληρη την αγορά της. Το πρόβλημα όμως δεν περιορίζεται μόνο στις Η.Π.Α. και στη Μ. Βρετανία η οποία, κατά την άποψη μας, κινδυνεύει όσο καμία άλλη χώρα στον κόσμο με «εθνική χρεοκοπία» (κρίνοντας από το τεράστιο εξωτερικό χρέος της, το οποίο υπερβαίνει το 400% του ΑΕΠ της, από τα μηδαμινά κρατικά περιουσιακά στοιχεία που της έχουν απομείνει, καθώς επίσης από τον «αποψιλωμένο» παραγωγικό της «ιστό», ο οποίος έχει αντικατασταθεί προ πολλού από το χρηματοπιστωτικό κλάδο). Όλες οι κεντρικές τράπεζες ευρίσκονται αντιμέτωπες με μία «κοινή μοίρα»: έχουν θέσει στη ελεύθερη διάθεση του διεθνούς «χρηματοπιστωτικού συστήματος» μία ρευστότητα τρισεκατομμυρίων, η οποία απειλεί πάρα πολύ σοβαρά τη σταθερότητα της παγκόσμιας Οικονομίας. Είναι προφανώς αυτονόητο πως η ποσότητα των «διαδικτυακών» χρημάτων, με την οποία έχουν «κατακλυσθεί» στην κυριολεξία οι αγορές, προκαλεί τεχνητή αύξηση της ζήτησης, γεγονός που έχει (ή θα έχει σύντομα) σαν αποτέλεσμα την αύξηση όλων των τιμών σε μη υγιή επίπεδα. Η άνοδος αυτή των τιμών, σε συνδυασμό με τις μειωμένες επενδύσεις στην παραγωγική διαδικασία, λόγω της συνεχιζόμενης «πιστωτικής συρρίκνωσης» (παγίδα ρευστότητας, οφειλόμενη κυρίως στον περιορισμένο δανεισμό των επιχειρήσεων εκ μέρους των τραπεζών), προαναγγέλλει ισχυρότατες «πληθωριστικές πιέσεις. Κατά την άποψη μας, ειδικά στα τρόφιμα, τα οποία «απορροφώνται» με εντονότερους ρυθμούς, τόσο από τις νέες καπιταλιστικές οικονομίες (Κίνα, Ρωσία κλπ), όσο και από τη χρήση των «πρώτων υλών» (ζαχαροκάλαμο κ.α.) στην παραγωγή βιοενέργειας. Σε μερικούς «τομείς» της αγοράς, όπως για παράδειγμα στην τιμή του πετρελαίου και του χρυσού, καθώς επίσης στη διαμόρφωση των χρηματιστηριακών δεικτών (η αυξητική πορεία τους δεν οφείλεται βέβαια στην καλυτέρευση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων εν μέσω παγκόσμιας ύφεσης ή στα θεμελιώδη μεγέθη τους αλλά, κυρίως, στην υπερβάλλουσα ρευστότητα), παρατηρούνται ήδη τέτοιες υπερβολές, ενώ η συνεχής εκτύπωση νέων χαρτονομισμάτων από τις Η.Π.Α. έχει «κατακρημνίσει» την ισοτιμία του δολαρίου (επηρεάζοντας και αυτή με τη σειρά της τις τιμές των εμπορευμάτων - ιδίως δε αυτή του χρυσού). Επομένως, οι ενέργειες απόσυρσης των «μέτρων στήριξης» από όλες τις κεντρικές τράπεζες, «από κοινού» όμως, είναι μάλλον υποχρεωτικές ενώ, όσο πιο πολύ αργούν, τόσο πιο δύσκολο, επώδυνο και επικίνδυνο θα είναι. Όσον αφορά τώρα την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), γνωρίζουμε ότι, πριν από την παρούσα κρίση, δάνειζε στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα μόνο περιορισμένα ποσά και μόνο βραχυπρόθεσμα (για μία εβδομάδα ή για τρείς μήνες), με επιτόκιο που καθοριζόταν από τη ζήτηση - από την ελεύθερη αγορά δηλαδή. Αντίθετα, μετά το ξέσπασμα της κρίσης, ίσως και με κάποια καθυστέρηση, άρχισε να προσφέρει στις τράπεζες απεριόριστες σχεδόν ποσότητες χρημάτων, για μεγάλα χρονικά διαστήματα (ένα έτος) και με ένα ελάχιστο επιτόκιο - ένα επιτόκιο που καταρρίπτει κάθε προηγούμενο ρεκόρ. Σήμερα όμως, γεγονός που θεωρείται επικίνδυνα βιαστικό (ιδιαίτερα επειδή δεν φαίνεται να είναι το αποτέλεσμα των συντονισμένων ενεργειών όλων των κεντρικών τραπεζών μαζί, ως οφείλει), η ΕΚΤ προγραμματίζει, δυστυχώς πρώτη, την απόσυρση των «μέτρων στήριξης», σταματώντας από το 2010 τα επονομαζόμενα «δάνεια λήξης 31.12». Παράλληλα, τον Ιούνιο του 2010, στη λήξη τους δηλαδή, πρόκειται να εισπράξει από τις ευρωπαϊκές τράπεζες (προφανώς και από τις Ελληνικές, κάτι που επεξηγεί καλύτερα τη σημερινή «συμπεριφορά» τους, όπως και την πρόσφατη της ΤτΕ), με βάση τις συμφωνίες που υπάρχουν, το ιλιγγιώδες ποσόν των 442 δις € που τους έχει δανείσει. Επειδή τώρα κάποιες από αυτές τις τράπεζες έχουν δανείσει περαιτέρω τα κράτη τους («αμβλύνοντας» τα δημοσιονομικά προβλήματα των χωρών τους – όχι αφιλοκερδώς βέβαια, αφού δανείζονται με 1% και δανείζουν έως και με 5,5%), χρησιμοποιώντας σαν ενέχυρο στην ΕΚΤ αντίστοιχα ομόλογα δημοσίου, η επιστροφή των χρημάτων θα προκαλέσει ένα άκρως επικίνδυνο «domino effect», με απρόβλεπτα επακόλουθα για πολλά (ιδίως για τα υπερχρεωμένα) κράτη. Ακόμη περισσότερο αφού αρκετοί πιθανολογούν βάσιμα ότι, η ΕΚΤ δεν πρόκειται πια να δανείζει τις τράπεζες «μακροπρόθεσμα» (για 3 ή 6 μήνες) ενώ, με τη λήξη των δανείων που έχουν ήδη δοθεί και με την αποπληρωμή τους από τις τράπεζες, θα αποσυρθεί αυτόματα η υπερβάλλουσα ρευστότητα από το «σύστημα» - η συγκεκριμένη (μη) ενέργεια ονομάζεται από τους αναλυτές «παθητική έξοδος». Όμως, η μείωση του χρόνου πίστωσης των εμπορικών τραπεζών από την ΕΚΤ στα προηγούμενα επίπεδα (βραχυπρόθεσμα) δεν αρκεί - δεν ολοκληρώνει δηλαδή τις απαιτούμενες ενέργειες απόσυρσης της υπερβάλλουσας ρευστότητας από τις αγορές. Η ΕΚΤ φαίνεται να προγραμματίζει, ήδη από το δεύτερο τρίμηνο του 2010, αφενός μεν τη μείωση των «ποσοτήτων» των χρημάτων που δανείζει, αφετέρου δε τη διακύμανση του επιτοκίου δανεισμού – τον καθορισμό του δηλαδή από τη ζήτηση και την ελεύθερη αγορά. Τα αυξανόμενα επιτόκια («κυμαινόμενα»), είναι πολύ πιθανόν να λειτουργήσουν «αντιπληθωριστικά» (αποπληθωριστικά;) ενώ, εάν ακολουθήσει η αύξηση του βασικού επιτοκίου, οι «αντιπληθωριστικές» παρενέργειες θα γίνουν μία άκρως επικίνδυνη πραγματικότητα. Γράφουμε «παρενέργειες», όσον αφορά τον πληθωρισμό, επειδή τέτοιου είδους μέτρα εκ μέρους των κεντρικών τραπεζών, αιτιολογούνται μόνο από τυχόν αναθέρμανση της Οικονομίας. Εάν λοιπόν ληφθούν βιαστικά, εάν αυξηθούν δηλαδή τα βασικά επιτόκια πριν διαπιστωθεί με ασφάλεια ότι έχει ξεπερασθεί η κρίση (στην Ε.Ε. εν προκειμένω), προκαλούν συνήθως μία ακόμη πιο μεγάλη ύφεση από την προηγούμενη. «Μία έστω και ελάχιστη αλλαγή των επιτοκίων σήμερα», προειδοποιούν πολλοί αναλυτές, «θα μπορούσε να επηρεάσει την αγορά σε πολύ μεγάλο βαθμό» (πηγή: Spiegel). Πολλοί ίσως θα θυμούνται ότι το 1987, η κεντρική τράπεζα τότε της Γερμανίας είχε αυξήσει πρώτη, αλλά ελάχιστα, το βασικό της επιτόκιο (οι Γερμανοί φοβούνται ανέκαθεν τον υπερπληθωρισμό, ο οποίος έχει οδηγήσει δύο φορές το κράτος τους σε χρεοκοπία) - μόλις κατά 0,1% για τα βραχυπρόθεσμα «επενδυτικά εργαλεία της» (ρέπος). Η κίνηση της αυτή είχε θεωρηθεί από τις Η.Π.Α. «επιθετική» απέναντι στη σταθερότητα του δολαρίου, γεγονός που οδήγησε το αμερικανικό χρηματιστήριο σε έντονη πτώση και δημιούργησε (εύλογα) συνθήκες ασάφειας (ανασφάλειας) σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι οδυνηρές «μνήμες» αυτού του γεγονότος, του ρίσκου δηλαδή που εμπεριέχουν τέτοιου είδους ενέργειες εκ μέρους των κεντρικών τραπεζών, είναι αυτές που τις εμποδίζουν να ξεκινήσουν προγράμματα απορρόφησης της υπερβάλλουσας ρευστότητας. Η Fed επιθυμεί μεν να περιορίσει την περαιτέρω αγορά ομολόγων του αμερικανικού δημοσίου (εάν μπορέσει φυσικά), αλλά δεν θέλει σε καμία περίπτωση να αυξήσει το βασικό της επιτόκιο – τουλάχιστον όχι για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Ακόμη περισσότερο, η BoE είναι πρόθυμη να αγοράσει και άλλα ομόλογα του βρετανικού δημοσίου – πόσο μάλλον να συνεχίσει να διατηρεί χαμηλό το βασικό της επιτόκιο, μη έχοντας ουσιαστικά άλλη επιλογή. Κάτω από αυτές τις συνθήκες λοιπόν αμφιβάλλει κανείς σοβαρά και τεκμηριωμένα για τις αποφάσεις που θα πάρει τελικά η ΕΚΤ (δεν είναι προφανώς μόνη της στην αγορά) ενώ, όπως φαίνεται, η υπερβάλλουσα ρευστότητα, εάν δεν αυξηθεί ακόμη περισσότερο, θα παραμείνει τουλάχιστον ως έχει στο «σύστημα» - με όλα όσα κάτι τέτοιο συνεπάγεται τόσο για τις διεθνείς αγορές εμπορευμάτων, όσο και για τους χρηματιστηριακούς δείκτες. Εκτός αυτού, η ίδια αυτή υπερβάλλουσα ρευστότητα θα συνεχίσει να παρεμποδίζει την εκτόνωση του εν ενεργεία «δημοσιονομικού» ηφαιστείου, «μεταλλάσσοντας» την νομοτελειακά σε καταστροφική έκρηξη. Βασίλης Βιλιάρδος Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Διευθύνει μία ιδιωτική επενδυτική ΑΕ, λειτουργώντας παράλληλα σαν εξειδικευμένος σύμβουλος στρατηγικής επιχειρήσεων, έχει εκδώσει το βιβλίο «Υπέρβαση Εξουσίας» και γράφει οικονομικές αναλύσεις σε έντυπα & ηλεκτρονικά ΜΜΕ.
http://www.banksnews.gr/portal/home-page/124-top-story/614-2010-03-03-00-02-37 Πηγές : Apodimos.com και πληροφορίες από τα paron.gr – banksnews.gr – Ο.Π.Ε.Ε
Στείλτε τήν σελίδα αύτή μέ e-mail
Copyright © 1999-to date by Apodimos. All rights reserved.
|
